Autisme & eenzaamheid

Van jongs af aan voel ik me af en toe eenzaam. Vooral in de puberteit was de eenzaamheid groot. Ik was anders dan anderen. Ik hoorde er niet bij, was een op zichzelf staand individu in de groep. Het was en is nog steeds alsof ik door een camera naar anderen kijk; ik ben toeschouwer in plaats van deelnemer. De verbinding ontbreekt. 

Eenzaamheid is voor mij iets anders dan alleen zijn. Ik houd ervan om alleen te zijn. Als ik alleen ben voel ik me niet eenzaam, in een groep kan ik me ontzettend eenzaam voelen. Ik zie anderen praten, lachen en bewegen. Ik aanschouw dit als door een lens. Het voelt niet alsof ik er echt bij ben. Ik doe mijn best om mee te praten, maar het lukt me niet bij het gesprek aan te haken. Ik lach mee met grapjes, tot mijn kaken verkrampen omdat de lach niet echt is. Ik hoor er niet bij. En dat maakt dat ik me eenzaam voel. 

Ook het oordeel dat er bestaat over mensen die introvert of stil zijn, maakt me eenzaam. Vanaf de kleuterschool ging het in de 10 minutengesprekken over "ze is zo stil". Dit ging door op het hbo en later op mijn werk, waar ik te horen kreeg dat ik assertiever moest zijn, meer zichtbaar moet zijn en mezelf moet laten horen. Hierdoor ben ik nog meer gaan zien en geloven dat ik anders was. 

Sinds de diagnose voel ik me minder eenzaam. Ik kan het gevoel dat van eenzaamheid nu beter plaatsen. En er zijn meer mensen zoals mij, ik ben niet de enige die dit ervaart. Ik lees veel boeken van mensen met autisme en volg ze op Instagram. Ik vind herkenning en voel; ik hoor hier bij.